Astra Canina

Subtitle

Historia owczarka francuskiego:

Słowo MATIN [wym: matę] pojawia się w literaturze francuskiej w XVIII wieku. Oznacza psa pilnującego trzody i obejścia. Zatem „matin” to pies gospodarski mający wzbudzać respekt, ergo to odpowiednik polskiego określenia „brytan”.

Jeszcze wcześniej można znaleźć opisy psa pasterskiego, pilnującego stad bydła i owiec, używanego również do polowań na dziki i niedźwiedzie zwanego mastin.

W roku 1809 Abbe Rozier w publikacji na temat rolnictwa wykazał różnice pomiędzy psami pasterskimi występującymi we Francji. Zwrócił uwagę, że mają różne funkcje:

  • Chien de brie, tzw. Briard to szczekliwy kudłaty pies pasterski zaganiający owce, o wrodzonym posłuszeństwie i nie przesadnej ostrości.
  • Natomiast Matin to pies-wilk, o którym pisał: „Dobry matin jest uważny, śmiały i zdolny do zaatakowania oraz powalenia na ziemię wilka. Ma grube gęste futro, czarne oczy i czarny nos, fafle o przedziwnym czerwonym kolorze, szeroką klatkę piersiową, grubą szyję, mocne kończyny i rozcapierzone palce o twardych i krótkich pazurach. Wychowanie takiego psa różni się od wychowania briarda. Matin'a należy zachęcać do walki”.

Jeszcze przez prawie 90 lat beaucerona zwano matin. W roku 1896 oficjalnie rozdzielono owczarki francuskie na kilka ras i wyodrębniono  berger de beauce (beauceron) i berger de brie (briard).

Na podstawie informacji zawartych w "Encyklopedii Psów Rasowych" Hansa Räbera i "Le Berger de Bauce" Catharine Dauvergne.